.

.

ก็ไม่มีอะไร แค่...เซ็ง.คนนิดหน่อย

กับการที่คนไม่คุ้นเคยกันต้องมาอยู่ด้วยกันเนี่ย

มันจะลำบากลำบนมากนักรึไงว่ะ

อยู่ด้วยกันแทนที่จะดูแลห่วงใยกันบ้าง ก็ไม่มี

แปลกๆ ว่ะ เท่าที่เคยอยู่กับคนอื่นมามันไม่เคยเป็นอย่างนี้เลยนะ

ไม่เข้าใจจะสร้างโลกส่วนตัวทำไมว่ะ

จะไปไหนก็ไม่ว่าแต่บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่ต้องแอบไปหรอก

ยังไงก็ไม่ได้จะขอไปด้วยอยู่แล้ว

.

.

อยู่ห้องเดียวกันมาตั้งเดือน แต่ยังเหมือนคนแปลกหน้าอยู่เลย

ถ้าหากเปลี่ยนกันได้ ฉันก็ไม่ได้อยากจะอยู่กับหล่อนหรอกนะ

สลับห้องกันซะดีม่ะ

จะได้สมใจอยากอยู่ด้วยกันไปเล้ย

.

.

ไม่เข้าใจเลยว่ะว่าจะปิดกั้นอะไรกันนักหนา

ไม่อยากสนิทด้วย ไม่อยากเสวนาด้วย ประมาณนั้นรึไง

มันก็น่าเกลียดเกิน

เพราะฉันไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ไม่เคยเข้าไปวุ่นวายอะไรมากมายด้วย

แค่มิตรภาพที่ควรจะมีบ้าง รึไม่ก็มารยาทกับคนที่อยู่ด้วยกัน จะมีบ้างไหม

เฮ้อ... แปลกคนซะจริง

ดูๆ ไปเหมือนอยู่คนเดียวเลยว่ะ

ก็พยายามทำใจ เพราะไงก็อยู่ด้วยกันอีกอาทิตย์กว่าเท่านั้น ก็ดีแล้วแหละ

ขืนนานกว่านี้คงจะไล่ให้ไปอยู่รวมกันซะให้หมดเลย

.

.

ยังดีนะที่เมื่อวานรู้สึกดีขึ้นเพราะมีคนที่เห็นความเป็นเพื่อนกันบ้าง

ทั้งๆ ที่จริงๆ น่าจะเป็นคนที่อยู่ด้วยกันมากกว่า แต่...มันก็ไม่ใช่

.

.

และก็ดีขึ้นมากๆ เพราะได้คุยกับเพื่อนสนิทที่เข้าใจเรา เป็นเพื่อนจริงๆ

แค่ได้ยินน้ำเสียงเราจะรู้กันว่าแต่ละคนรู้สึกยังไงอยู่ตอนนั้น

ได้คุยกับคนรู้ใจนี่ มันช่างดีจริงๆ

รู้สึกดีกับการที่ได้คุยกับคนที่เรารู้ว่าเค้าจริงใจกับเราจริงๆ ไม่ใช่บางคนที่เสแสร้ง

ไม่รู้สิ ตอนนี้มองคนในแง่ร้ายล่ะมั้ง

หลังจากเกิดเหตุบางอย่างขึ้น

ทำให้คนที่สนิทกับคนอื่นยากอย่างฉันยิ่งปิดกั้นตัวเองมากขึ้นไปอีก

ตอนนี้เวลาจะคบเพื่อนสักคน ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าฉันจะไว้ใจคนๆ นั้นได้แค่ไหนกัน เริ่มรู้สึกว่าคบคนแบบไร้แก่นสารมากขึ้น ไม่คาดหวังว่าจะได้รับความจริงใจกลับมาแม้ว่าเราจะจริงใจกับเค้าก็ตาม

เพราะรู้ไงว่า "การให้" ไม่ได้ถูกตอบแทนด้วย "การให้กลับ" เสมอไป

................................................