.

.

เปิดประเด็นแชทผ่านเอ็ม

.

.

เห็นว่าช่วงนี้มีข่าวเด็กถูกล่อลวงจากคนที่คุยกันทางเอ็มเยอะขึ้น

ก็เลยทำให้สงสัยว่า อะไรเป็นเหตุจูงใจให้คนเหล่านั้น เชื่อคนที่ไม่เคยพบมาก่อน จากการคุยกันผ่านเอ็มเท่านั้น

เพราะคิดว่าการที่เราจะรู้จักใครสักคน

แค่คุยผ่านเอ็ม มันไม่ได้รับประกันได้ว่าเรารู้จักตัวตนของคนๆ นั้นจริงๆ นี่นา

ดูแค่เพื่อนของเราสิ ขนาดเห็นหน้ากันทุกวัน รู้จักกันมาตั้งกี่ปี ยังมีบางมุมที่เราไม่รู้จักเค้าเลย แล้วนับประสาอะไรกับคนที่คุยกันทางเนตล่ะ

.

.

เห็นข่าวแต่ล่ะครั้ง ก็สลดใจทุกครั้งเลย

ส่วนใหญ่จะนัดเจอกันแบบตัวต่อตัว

ก็เลยสงสัยอีกว่าทำไมช่างกล้าไปคนเดียวจัง

ควรจะมีคนไปเป็นเพื่อน น่าจะดีกว่า ช่วยกันดู มีทีท่าไม่น่าไว้ใจจะได้หาทางหนีทีไล่ได้ทัน

แล้วก็ไม่เข้าใจเลย ทำไมหลงคารมคนได้ง่ายดายนัก เค้าบอกอะไรก็เชื่อ ให้ไปไหนก็ไป เป็นไปได้ขนาดนั้นเลยอ่ะ

.

.

เราเองก็เป็นคนนึงที่ชอบแชท

แต่ไม่เคยเชื่ออะไรกับตัวอักษรที่คุยกันผ่านจอคอมเลยนะ

คุยกันเล่นๆ น่ะได้

แต่จะให้มาคิดอะไรจริงจัง มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก

คนที่คุยด้วย ก็จะคุยกันเวลาที่ออนเจอกันเท่านั้น

เวลาได้แชทก็เหมือนเจอเพื่อนที่มีเรื่องคุยอะไรเพลินๆ มากกว่า

แต่บางคนก็คงไม่เหมือนเราสินะ

.

.

สงสัยจังว่าทำไมแค่คุยกันทางเนต แต่คิดกันไปไกลเหลือเกิน

แล้วก็เลยงงว่า คิดกันไปได้ขนาดนั้นเลยนะ

บางคนอาจบอกว่า เราเจอกับแฟนทางเนตแหละ

แต่... ไม่ใช่ทุกคนที่จะเจอคนดีจริง

แล้วทำไมต้องหาแฟนจากวิธีการนี้ด้วย

ก็เลยเกิดสงสัยอีกว่า มีคนเชื่อด้วยเหรอว่าความรักจะเกิดจากคนแปลกหน้าที่รู้จักกัน คุยกันทางเนตเท่านั้น

ยังไงเราก็คงไม่เชื่ออ่ะ

เพราะความสัมพันธ์ของคนสองคนไม่ได้ดำเนินไปแค่การคุยกันผ่านการพิมพ์ตัวอักษรทางหน้าจอคอมนี่นา

มันต้องมีอะไรอีกมากมายกว่าที่คนเราจะตัดสินใจคบกันได้

.

.

เฮ้อ.... ก็ไม่รู้สินะว่าคนอื่นจะคิดกันยังไง

แค่เป็นห่วงว่าต่อไปจะมีอาชญากรรมที่มีสาเหตุจากการแชทอีกรึเปล่าน่ะ น่าห่วงจริงๆ